Ja, dus, ik heb een nieuwe baan!!! Bij de voedselbank en schuldhulpverlening. Omdat ik belastingconsulente en boekhoudster ben ga ik een iets andere invulling aan de baan geven, maar dat kan ik zelf invullen, dus heel spannend. Wel mijn zelfstandigheid kwijt, althans voor ruim  twintig uur per week, al de andere uren blijf ik gewoon als zelfstandige werken. Zeker nu, nu het aangifte-tijdperk al ruim gaande is.

Deze week werd trouwens duidelijk dat één van onze cliënten de boel belazert heeft en er met ruim tweehonderd euro vandoor is. En onze zoon kwam thuis met de mededeling dat zijn baas ontslagen is omdat hij van zijn eigen bedrijf gestolen heeft!!!! Terwijl hij dus echt wel weet dat er camera's hangen! 't Is lekker... Er wordt wat afgejat...

Natuurlijk weet ik ook wel dat Stafke niet zo onschuldig was als hij zelf vertelde. Hij zal vast niet bij de eerste keer dat hij dealde meteen zijn opgepakt. Weet ik echt wel, maar soms doe ik gewoon net alsof het allemaal zo is als mensen mij vertellen. Dan weet ik het wel, maar ik sluit me ervoor af. Omdat het prettiger is om te geloven dat mensen goed zijn maar af en toe een vergissing maken. Niet altijd, maar als ik mensen aardig vind wel. Aardige mensen geven niet te veel geld uit, maar hebben de ene pech na de andere. Zijn van goede wil, maar ja. Enzovoorts, enzovoorts. Levert wel het gevaar op dat ik veel te hard zou kunnen zijn naar mensen waar ik helemaal bagger van, "je weet wel..."

Zie ook vorig bericht

Stafke kwam ruim een jaar geleden bij ons naar binnen wandelen. Hij had schulden, geen elektriciteit maar nog wel water. Douchen kon dus wel, maar alleen koud. Eten deed hij bij een tante en al met al redde hij zich wel. Maar hij wilde van zijn schulden af en zijn leven beter op orde krijgen. En dus vroeg hij ons om hulp. Hij kreeg een ordner en tabbladen en zat even later aan een tafel alle schuldeisers netjes bij elkaar, op datum in zijn nieuwe map te sorteren.

En ondertussen kletste hij lekker van zich af. Hoe hij ooit een keer drugs was gaan dealen en meteen gepakt werd, de eerste avond al, omdat hij vergat om zich heen te blijven kijken... Dus toen de politie kwam rende hij niet weg. En toen ze vroegen wat hij daar op straat deed, zo in de winter, in z'n eentje om twaalf uur had hij ook geen verhaal klaar. Wel veel te veel hasj bij zich...

 ;-). Tante boos, dus dat ging hij nooit meer doen, want als tante boos was !!! Nou, dat wilde je ook maar één keer in je leven meemaken. Zo'n kind-man was Stafke dus.

De schulden werden afbetaald, de elektriciteit weer aangesloten maar het vinden van een baan bleef een probleem en dus schreef hij zich in voor de computercursus die we gingen geven. Hij kwam ook, eén of twee keer, daarna bleef hij weg. Wat jammer toch, verzuchtten wij, hij was zo lekker bezig en het was zo'n lieve man. Als hij nou gewoon een beetje door zou zetten zou alles wel weer goed komen... Afijn, Stafke, dag jong.

Bij de schuldhulpverlening zijn we er achter waarom een bepaalde cliënt, Stafke, niet meer kwam opdraven... Hij had zijn administratie helemaal op orde gebracht, de schulden waren op orde gebracht, hij zou aan een computercursus deel nemen, kortom, het zag er goed uit, hele vriendelijke jongen van nog geen dertig...  Stafke is vermoord. Ik las het gisteren in de krant. Ruzie om een vrouw! Wat een... Ik heb er geen woorden voor. Wat kun je nou voor zinnigs zeggen... Hij wilde zó graag alles goed doen. Wat zinloos!!!

De kogel is trouwens door de kerk, ik heb op de functie bij de voedselbank voor de volle tijd gesolliciteerd. Dat betekent dat als ik het ook word, ik grotendeels zal moeten stoppen met mijn eigen administratiekantoor (en er dus behoorlijk opachteruit zal gaan). Groot voordeel: ik doe iets waar ik in geloof én ik werk weer met andere mensen samen. Nadeel: ik moet stoppen met de aaihonden en ben geen meester meer over mijn eigen tijd. In de praktijk viel dat toch al tegen dus dat nadeel is feitelijk alleen een theoretisch nadeel. Maar ach, Stafke...

Morgen meer over Stafke !